Bez naziva
GROOARGH!!!
Djetinjstvo podrazumijeva igru i ponavljanje, srednja dob razvoj etičkih kodeksa i etos stvaranja, a starost iskustvo, strah od smrti i sabiralište bitka. Stvaralačka energija crpi iskustva i slutnje iz sva tri navedena razdoblja.
I dok smo blagonaklono skloni povjerovati u istinitost naših vlastitih vrijednosti i ljepota, suočeni smo s terorom idiota preko društvenih mreža, televizije i u stvarnom životu. Pogled koji polarizira javnost diljem svijeta, potencira pitanje kontrole i moći informacija, namečući jednostavne zaključke.
Opsesivna fascinacija na kulturu i umjetnost kao na apsolutno polje slobode potpuno je promašena. Ona ne govori o snazi i razlozima tog fenomena nego o potrebi da proizvodi unutrašnju figuru krivca. Krivac nema ime. On je sjena koja je simbol, apstraktan i nematerijalan. Lakše ga je prezirati nego se suočiti s vlastitim kontinuitetom i izborom.
Dakle, što se ne razumije, vrijedno je svakog prezira i predstavlja mogućnost vlastitog tumačenja i osude Drugog.
Opozit tomu je upornost i spremnost autora da sloterdijkovski analizira vlastitost bića i svog mjesta u svijetu. Polazeći od starogrčkog pojma Thymos, koji objašnjava dio ljudske duše koja traži priznanje i pravdu, Sloterdijk objašnjava da je srdžba pokretač svega. Počevši od religije koja srdžbu nastoji uhvatiti i usmjeriti, pravedna kazna postoji, ali je odgođena i slijedi tek nakon vlastite trpnje. U drugim sferama postoje drugi modeli u obliku revolucionarnih pokreta, kulturnih prevrata, mijena i slično. On to naziva „bankama srdžbe“ u kojima se sakuplja bijes i revolt, čekajući da bukne u svakom trenutku.
Zato završimo s prijetećim urlikom: G R O O A R G H!
Vlatko Vincek
English
Untitled
GROOARGH!!!
Childhood implies play and repetition; middle age the development of ethical codes and an ethos of creation; and old age experience, fear of death, and a repository of battles. Creative energy draws experiences and premonitions from all three of these periods.
While we are kindly inclined to believe in the truth of our own values and notions of beauty, we are confronted with the terror of idiots through social media, television, and in real life. A perspective that polarizes the public across the world intensifies the question of control and the power of information, imposing simplistic conclusions.
An obsessive fascination with culture and art as an absolute field of freedom is completely misguided. It does not speak about the strength or the reasons for this phenomenon, but about the need to produce an internal figure of the culprit. The culprit has no name. He is a shadow that is a symbol, abstract and immaterial. It is easier to despise him than to confront one’s own continuity and choice.
Thus, whatever is not understood is deemed worthy of contempt and becomes an opportunity for one’s own interpretation and condemnation of the Other.
The opposite of this is the persistence and readiness of the author to analyze, in a Sloterdijkian manner, the nature of one’s own being and one’s place in the world. Starting from the ancient Greek concept of thymos, which explains the part of the human soul that seeks recognition and justice, Sloterdijk argues that anger is the driving force behind everything. Beginning with religion, which attempts to capture and direct anger, just punishment exists but is postponed and follows only after one’s own suffering. In other spheres, there are different models in the form of revolutionary movements, cultural upheavals, transformations, and the like. He calls them “banks of anger,” where rage and revolt accumulate, waiting to erupt at any moment.
So let us end with a threatening roar: G R O O A R G H!
Vlatko Vincek
Romski
Bizo anav
GROOARGH!!!
O Čhavoripe xaljovkerela khelipe thaj nevljaripe, o maškarutno beršipe vazdipe e etikane kodeksongoro thaj o etos kerdipe, a o phuripe nakhlo vaxtipe, dar katar o meripe thaj khedipe e maripangoro. I kerdipaskiri energia cxidel nakhlo vaxtipe thaj daripe katar sa e trin periodia.
Thaj džikaj siam šukaripasa te dikha o pakjavipe ano čačipe amare plesutne baripenengoro thaj o šužipe, khuvas amen e teroresa katar e idiotia prekal e amalnikane netia, televizia thaj ano čačutno dživdipe. O dikhipe so kerela polariyacia e publikume ko sasto sundal, kerel potenciripe e kontolakoro thaj e zurakoro e informaciengere, thaj anel sadane phandle lava.
I opsesivnikani fascinacia ki kultura thaj o arti sar apsolutikani umal e tromalipaskiri si ko sa kišljardi. Voj na vakerel vaši zur thaj sebepia adale fenomeneskiri numaj vakerel vašo trubutnipe te ikalel andruni figura e došalneskiri. E došalne nanaj anav. Vov si učhalin savi si simbolikani, apstraktikani thaj bimaterialnikani. Lokheder si te na manges numaj te khuves tut korkori tusa e kontinuitetosa thaj e alusaripasa.
Adaleske, so na haljoves vareso, lokheder si te des les negreto thaj sikavel šajdipe e plesutne vakeripaske thaj došalkeripe e Avereske.
O opozito si ko adava kobor isi mangipe o auktoro te kerel sloterdijkovikano thaj te kerel analiza e plesutnipaskoro e manušeskoro thaj peskere thaneskoro ano sundal.
Te cxidindam katar o purane grekiakoro termino Thymos, savo so del vakeripe vašo kotor e manušeskere vogjeskoro savi so rodel angigaripe thaj čačipen, o Sloterdijk vakerel kaj i xoli si vazdutno saskoro. Te las šird katar i religia savi so i xoli mangel te astarel thaj te dromarel, i čačutni sakncia ovel, ama si durarkerdi thaj avel palo plesutno vaxt. Ane aver sfere isi aver modeloja saven isi forma sar revolucionarnikane miškipa, kulturnikane irankeripa, averdipe thaj av. Vov adaleske del anav „banke xoljakere“ ane save khedel pe xoli thaj revolto, adžikerindoj te pharjovel ko sakova momento.
Adaleske te agorkeras e vazdutne čhingaripasa: G R O O A R G H!
Vlatko Vincek
