Unutar dugotrajnog i dosljednog Pavelićevog opusa, ova izložba nazvana Papiri, reciklirani nije tek izdvojena dionica, nego gotovo organski nastavak autorova promišljanja. Riječ je o nekoliko isprepletenih umjetničkih ciklusa koji nastaju od početka devedesetih godina, a povezuje ih upotreba već korištenog, odbačenog ili marginalnog papira koji je imao svoju funkciju, povijest i trajanje.
Treba naglasiti da ti papiri nisu neutralna podloga već su aktivni sudionici rada, materijal koji nosi tragove prethodnih uporaba koje Pavelić ne nastoji ukloniti ili prikriti nego ih zadržava i uvažava, tretirajući papir kao već započeti zapis u koji se nova intervencija upisuje s mjerom i sviješću o kontinuitetu.
Na tim površinama pojavljuju se mali podsjetnici upućeni bližnjima, i obratno, fragmenti osobnih bilješki, kratke poruke i rečenice koje ne pretendiraju na cjelovitost značenja. Smeće. Voda. Neke brojke, izračuni. Njihova snaga ne leži u informaciji, nego u gesti i dosljednosti. U činu zapisivanja koji podrazumijeva vrijeme, pažnju i prisutnost. Ti zapisi često djeluju kao da su izvađeni iz svakodnevice, oni ne funkcioniraju kao poruke koje treba razumjeti nego kao tragovi koji imaju neku svoju unutarnju logiku koja nije narativna.
U kontekstu izložbenog prostora, koji sam po sebi afirmira tišinu, koncentraciju i sporost gledanja, Papiri, reciklirani djeluju gotovo samorazumljivo. Oni ne dominiraju prostorom, nego ga suptilno strukturiraju.
Papiri, reciklirani mogu se čitati i kao tihi otpor logici neprestanog novog početka. Umjesto stalne produkcije novih sadržaja i značenja, Pavelić bira kontinuitet, povratak i ponovnu upotrebu. Njegov rad ne bježi od skromnosti, upravo u njoj pronalazi prostor slobode.
Helena Puhara
English
Papers, recycled
Within Pavelić’s long-standing and consistent work, the exhibition titled Papers, Recycled is not merely a separate segment, but rather an almost organic continuation of the artist’s reflections. It consists of several interwoven artistic cycles that have been developing since the early 1990s, connected by the use of already used, discarded, or marginal paper that once had its own function, history, and duration.
It should be emphasized that these papers are not a neutral support but active participants in the work—material that bears traces of previous uses which Pavelić does not attempt to remove or conceal, but instead preserves and acknowledges, treating the paper as an ongoing record into which a new intervention is inscribed with restraint and an awareness of continuity.
On these surfaces appear small reminders addressed to close ones, and vice versa, fragments of personal notes, short messages and sentences that do not aspire to completeness of meaning. Garbage. Water. Some numbers, calculations. Their strength does not lie in information, but in gesture and consistency. In the act of writing itself, which implies time, attention, and presence. These inscriptions often seem as if taken from everyday life; they do not function as messages meant to be understood, but as traces that possess their own internal logic, one that is not narrative.
Within the context of the exhibition space, which in itself affirms silence, concentration, and a slowness of viewing, Papers, Recycled appears almost self-evident. The works do not dominate the space, but subtly structure it.
Papers, Recycled can also be read as a quiet resistance to the logic of constant new beginnings. Instead of the continual production of new content and meanings, Pavelić chooses continuity, return, and reuse. His work does not shy away from modesty, it is precisely within it that he finds a space of freedom.
Helena Puhara
Romski
Kana dikhas andre ko baro thaj pherdo Pavelićeskoro opuso, akaja pradaršana anavesa Papiria, reciklirime nane ulavdo drom, numaj si organikano avelipe e auktoreskere gindljaripaskere, Lav si vaše nekobor katle artikane ciklusia save so oven kerde katar e enjavardešto berša, a phandel len o labaripe e labarnipaskoro, čhudipaskoro vaj marginalizirime papireskoro save so isi sade peskiri funkcia, historia thaj lungipe.
Trubul te ovel vakerdo kaj e papiria nane neutralnikano podipe, numaj isi len aktivnikano participiripe ki buti, material savo so legarel e dire anglederutne labaripaskoro saven o Pavelić na dikhel te cxidel vaj učharel numaj ikerel len thaj del len pakjiv, tretirindoj o papiro sar širdome xramovipe saveste I nevi intervencia xramonel pe merasa thaj minsasa vašo kontinuiteto.
Adale sathanipande ikljoven tikne lipardipa dende e pašutnenge thaj aver rigate, fragmentia katar e plesutne notiripa, xarne mesažoja thaj lavjora save so na keren pretendiripe ko sahnipe e džanlipaskoro. Gunoj. Pani. Varesave genja, genjarkeripa. Lengiri zor na pašljovel ane informacie, numaj ane geste thaj džipherdipe. Adala xramovipa butvar dikhen pe amenge kaj si ikalde katar o sakodivipe, von na keren fukcia sar mesažoja save so trubul te xaljovas, numaj si sar dire saven isi disavi lengiri andruni logika savi so nane narativnikani.
Ano konteksto e pradaršanakere thanipaskoro, savo so korkori peske kerel nihšabi, koncentracia thaj poxaripa e dikhipaskoro, Papiria, reciklirime dikhen pe sar korkori xaljovne. Von na keren dominacia, numaj suptilnikane keren peske struktura.
Papiria, reciklirime šaj te drabaren pe thaj sar nihšabime mamujipe e logikake savi rodel savaxt šird. Ko than e savaxtune produkciake e neve saikerinengoro thaj džanlipaskoro, o Pavelić alusarel kontinuiteto, iranipe thaj nevljardo labaripe. Leskiri buti na našel katar i namrata (skromnost), vov late arakhel o thanipe e vestipaskoro.
Helena Puhara
